အိုဖီလီယာယုံလင်ဘမ်

အိပ်ရာထဲ မှိန်းနေတုန်း လူတွေ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ လှုပ်ရှားသံတွေ ကြားနေရတယ်။ ‘ဘာဖြစ်တာလဲ’လို့ အသိတယောက်ကို လှမ်းမေးကြည့်တော့ ၁၂ တန်း ကျောင်းသူလေးတယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတယ်လို့ သူက ပြောတယ်။… ကောင်မလေးရဲ့ မိဘတွေက ဗုံးစထိမှန်လို့ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့ သူ့အဖွားက အစစအရာရာ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ထားတာလေ။

ငါးတန်ပိန်းကတော့ အိမ်တိုင်းလိုလိုမှာရှိတဲ့အတွက် ဟင်းချိုအတွက်က အိမ်တိုင်း လာလှူကြတာလို့ဆိုတယ်။ ဝက်ကတော့ ရွာက အပျိုလူပျိုတွေစုပြီး ပွဲအထမြောက်အောင် ကူညီကြတာလို့ ပြောပြတယ်။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိတော့ ဪ… ကျေးလက်က အလွန်ရိုးသားစည်းလုံးတဲ့ သားရှင်ပြုပွဲပါလား၊ ရပ်ရွာရဲ့ ညီညွတ်မှု၊ စည်းလုံးမှုတွေဟာ အလှူရှင်ကို ကျေနပ်ပီတိဖြစ်စေပါလားလို့ တွေးမိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော်ဟာ အဲဒီပွဲကနေပဲ ငါးတန်ပိန်းကြာဇံဟင်းရည်ကို စွဲလမ်းခဲ့တယ်မဟုတ်လား။

The Central နဲ့ Emerald Bay က ကြိုပွိုင့်အခန်းတွေကို ရောင်းချရာမှာ ကုမ္ပဏီဘက်က အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားပေမဲ့ ရှေ့နေလို ဥပဒေပညာရှင်တွေ မပါဝင်ပါဘူး။ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေဟာ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီဆိုပြီး အထင်ကြီး အယုံလွယ်မိကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆောက်လုပ်ပြီးတိုက်ကို ပြထားတာနဲ့ ခမ်းနားတဲ့ အရောင်းပြခန်းကို ယုံမိရာကနေ ကျရှုံးကုန်ကြတာပါ။

ကုန်စည်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအကြောင်း ပြောရရင် ‘ဇွန်ပန်းရုံအနီး လှည်းဘီးနွံထဲကျွံနေသည်’ဆိုတဲ့ ဖတ်စာ စာပိုဒ်ကလေးထဲက လှည်းဘီးနေရာမှာ ကားဘီးလို့ အစားထိုးဖတ်ရမယ့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ နေပြည်တော်ရဲ့ သွင်းကုန်မူဝါဒတွေအပြင် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးက ပိတ်ထားတဲ့ ကားလမ်းမကြီးတွေကို ရှောင်ကွင်းပြီး ကုန်ပို့နိုင်ဖို့ ရွာတွေ၊ လယ်ကွင်းတွေကို အထပ်ထပ်ဖြတ်ကျော်ပြီး ပို့ဆောင်နေရလို့ ဖြစ်ပါတယ်။