‘စစ်ဆင်ရေး ၁၀၂၇’နောက်ပိုင်းတွင် တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့များသည် နယ်မြေတိုးချဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်မှု အားကောင်းခဲ့သည်။ စစ်ကောင်စီအနေနှင့် စုစုပေါင်း ၉၈ မြို့ကို လက်လွှတ်ခဲ့ရပြီး စစ်ရေးအရ အရေးပါသော နယ်မြေအများစုကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ပါသည်။

၂၀၂၃ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလကနေ ၂၀၂၄ ခုနှစ် ဩဂုတ်လအထိ ‘တပ်ကိုကိုင်လှုပ်ခဲ့သော ၁၀ လတာရှော့ခ်’ကာလအတွင်း စစ်ကောင်စီရဲ့ နယ်မြေဆုံးရှုံးမှုတွေလည်း ကြီးမားခဲ့ပါတယ်။​

ချင်းပြည်ကောင်စီ (CC)က မြို့ခြောက်မြို့နှင့် ချင်းညီနောင်မဟာမိတ် (CB) အဖွဲ့က မြို့ရှစ်မြို့ကို သိမ်းယူပြီးနောက် ချင်းပြည်နယ်ရှိ နယ်မြေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ချင်းတပ်များက ထိန်းချုပ်ထားသည်။

၂၀၂၁ ခုနှစ် စစ်အာဏာသိမ်းမှုအလွန် ပေါ်ပေါက်လာသည့် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့များအနက် အနည်းဆုံး ၂၃ ဖွဲ့ကို အာရက္ခတပ်တော်(AA)က လက်နက်ရိက္ခာနှင့် စစ်သင်တန်း စသည့် အရင်းအမြစ်များကို တစိတ်တပိုင်း သို့မဟုတ် အပြည့်အဝထောက်ပံ့လျက်ရှိသည်။

အာရက္ခတပ်တော် (AA)သည် ရခိုင်ပြည်နယ်၏ နယ်မြေ ၉၃ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီး ရခိုင်ပြည်နယ်တခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ထိုးစစ်ဆင်လျက်ရှိသည်။

တနင်္သာရီတိုင်းအတွင်း လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခများ၌ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်ပူးပေါင်းတပ်ဖွဲ့များက စစ်ကောင်စီ၏ စစ်စခန်းပေါင်း ၃၀ ကျော်ကို သိမ်းယူခဲ့သည်။ ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေးစခန်းနှစ်ခုဖြစ်သည့် ထီးခီးနှင့် မောတောင်နယ်စပ်ဂိတ်များအနီးက တပ်စခန်းများလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

မြန်မာနိုင်ငံအရှေ့တောင်ပိုင်းဒေသတွင် အဓိက EAOs ခုနစ်ဖွဲ့နှင့် PDFs တပ်ဖွဲ့ပေါင်း ၈၅ ဖွဲ့ထက်မနည်း ရှိသည်။ EAOs များမှာ ကရင်အမျိုးသားအစည်းအရုံး (KNU)၊ ကရင်အမျိုးသားအစည်းအရုံး/ကရင်အမျိုးသားလွတ်မြောက် ရေးတပ်မတော်-ငြိမ်းချမ်းရေးကောင်စီ(KNU/KNLA-PC)၊ ဒီမိုကရေစီအကျိုးပြုကရင်တပ်မတော် (DKBA)၊ မွန်ပြည်သစ်ပါတီ (NMSP)၊ ကရင်နီတပ်မတော် (KA)နှင့် ကရင်နီအမျိုးသားများကာကွယ်ရေးတပ်(KNDF)တို့ဖြစ်ပြီး ကော်သူးလေတပ်မတော်(KTLA)နှင့် စစ်ကောင်စီနယ်ခြားစောင့်တပ်(BGF) တို့လည်း ရှိနေသည်။